ديروقت است .دوباره سر و صداي غُرولُند زنش بلند خواهد شد.مست و پاتيل ، از هميشه خرابتر، مي رسد دم در خانه . روي در ، جايي كه بايد كليد بيندازد ، مورچه درشتي را مي بيند . دلش نمي آيد مورچه را بكشد. با كليد « او» را پايين مي اندازد. در را باز مي كند . داخل مي خواهد بشود كه به صرافت مي افتد مورچه را دنبال كند .مستانه راه می افتد. زیرنور زرد لامپ مورچه را می بیند  كه رفته توی حیاط . مورچه مي رود و جلوي درِ راهرو داخلي خانه مي ايستد . در بسته است . مرد دستگيره را  به پايين مي فشارد و داخل مي شود.مورچه جلوتر‌است‌. كُند مي رود ، اما جلوتر است.مورچه مي‌پيچد  تا برود داخل اتاق خواب . مرد پيش از آن در را باز كرده . زنش ، برهنه ، انگار منتظر مردش باشد خوابيده.در روشنايي كمرنگي كه از پنجره به داخل اتاق مي‌ريزد ، مورچه را پيدا مي كند مورچه مي رود جلوتر و مرد پشت‌سرش‌. مورچه بدون توجه به مرد مي رود كنار « زن مرد » دراز مي كشد .

                                                                                                ( رضا رضوی ۱۳۸۲)

و اما يك مقاله از من

 ای سنگفرش راه که شبهای بی سحر
 تک بوسه های پای مرا نوش کرده ای
 ای سنگفرش راه که در تلخی سکوت
 آواز گامهای مرا گوش کرده ای

 هر رهگذر ز روی تو بگذشت و دور شد
 جز من که سالهاست کنار تو مانده ام
 بر روی سنگهای تو با پای خسته ... ، آه
عمری بخیره  پیکر خود را کشاندم

ای سنگفرش هیچ در این تیره شام ژرف
 آواز آشنای کسی را شنیده ای؟
در جستجوی او به کجا تن کشم ، دگر
ای سنگفرش گم شده ام را ندیده ای ؟

نصرت رحمانی

شاید  اگه الان سر و صدای این همه چهارشنبه سوری گوش های نیمه سنگینم رو نمی لرزوند .

اگه نگاهم توی شدت نور فشفشه ای که دوستم جلوی صورتم روشن کرد و دودش اشکم رو درآورد آزرده نمی شد .

اگه صدای خانمی که هی تکرار می کرد تلفن همراه مشترک مورد نظر خاموش می باشد ، نبود.

اگه فکر نمی کردم به اینکه امسال بالای سن دهمین عصر شعر موعود از تمام مسوولیت هام توی اون کناره گیری کردم .

اگه فکر نمی کردم زیارت امسال امام رضا که رفتم چه خواب خوب و مهربون و باور نکردنی بود .

اگه حالا به دوستای از دست رفتم به اونایی که سالهای پیش کنارم بودن و حالا نیستن . به تنها دوستی که برام مونده ، آئورا ، فکر نمی کردم ، برام سخت بود قبول کنم

من همون آدم سابقم

اونقدر عوض شدم که نگرانم . نگرانم همه چی بد از قبل شده باشه .

چیزهای زیادی از دست رفت و چیز خوبی به دست اومد . من که الان دارم می نویسم ، همونی هستم که باید چند سال پیش می بودم . اگه هیچ چی هم بدست نیاورده باشم لااقل حالا دیگه خودمم . بی هیچ تظاهری . بی هیچ رنگی . خودمم و از خودم وحشت ندارم . این خودم بودن رو مدیون خیلی هام . از ن.ع که اول سالم رو باهاش شروع کردم تا آئورا که از همه بزرگتر و مهربونتر و خوبتره . من همین جا از همه دشمنای خوبم هم متشکرم .

از اینکه اونقدر نفرت به من تزریق کردن تا تصمیم های بزرگ بگیرم .

از همه دوستای کوچیکم هم ممنونم که به موقع منو ترک کردن تا تنها درد بزرگ شدن رو با خودم داشته باشم.