سلام نمی دونم چطور بگم . یه بار چند وقت یش سعی کردم با استفاده از تلفن همراهم به روز کنم که مثل چی پشیمون شدم . اما حالا هر چی فکرمی کنم یادم نمیاد اون شب چی نوشته بودم اما هرچی بود روز وبلاگم نیومد .

یادمه نوشته بودم سهراب سپهری قبل از اینکه بفهمه دچار بیماری لا علاجه خیلی شعرهای پر از زندگی و اینجور چیزا بود و وقتی فهمید ( با همه احترامی که برای روح این نویسنده قائلم ) یه من ماست چقدر کره داره تازه به واقعیت برگشت .

من هم یه جورایی ازگی ها داره دوییم می افته یه من ماست چقدر کره داره . به همین خاطر طی یک استحاله عجیب دارم یه کارایی می کنم که غصه سر آید . زیاد منتظر نمی مونید . میام!